Een sterk verlangen zich vrij te mogen uiten in zijn contact met Tjeerd en een nog sterkere angst vanwege het gay-zijn uitgestoten te worden door zijn vader houden Arin bezig. Dit zijn realiteiten waarvan hij zich bewust is, hij uit zich bij mij, bij Tjeerd en af en toe bij Leila
Hij berust in een vrij eenzaam proces, echt open en vrij zijn over zijn geaardheid kan in zijn situatie gevaarlijk zijn.
Tevens lijkt dit eenzame proces, althans in de geheimhouding tot zijn ouders, ook goed voor hem.
Hij is zo eenzijdig verbonden met zijn ouders door het lot van oma, het familietrauma en de situatie in Iran dat het voor hem moeilijk is om te beleven dat hij naast hun zoon, die belast is met hun trauma, ook een volwassen man is met een eigen gekozen intiem leven dat anders zal lopen dan dat van zijn ouders.
Trauma maakt rigide, het vernauwt interacties met anderen, het geeft gehecht zijn aan elkaar een eenzijdige, angstige vorm, en verhoogt individuele en systemische vormen van afweermechanismen.
Arin heeft geen lichamelijke klachten (somatisaties) meer. Zijn lichaam geeft hem genot. Seksuele gevoelens zijn aanwezig. Hij hoeft zich geen a-seksuele positie toe te dichten. De beleving van zijn eigenheid is nabij.