Zij bestaan niet, maar hun problemen zouden echt gebeurd kunnen zijn.
Zij vertelden mij over hun klachten, die niet over gingen of telkens terugkwamen en die zij zelf niet konden verklaren. Dat onbegrip in zichzelf over zichzelf droegen zij dag en nacht met zich mee en pleegde een aanslag op het gelukkig kunnen zijn.
Zij hopen dat door het praten met een psychotherapeut hun psychische klachten verminderen of verdwijnen zodat ze zich beter gaan voelen en een gezonde balans ervaren met zichzelf en in hun relaties met anderen.
Onze personages vertellen in de spreekkamer over hun dagelijkse leven, over de gewone dingen om hen heen die we allemaal wel eens meemaken. Maar door wat zij hebben meegemaakt in hun leven hebben zij een gevoeligheid verkregen voor het ontwikkelen, deels bewust, deels onbewust, van psychische problematiek. In de fragmenten maakt de lezer kennis met het complexe gebeuren tussen lichaam en geest bij onze personages. Met het psychoanalytisch interpreteren van de fragmenten tracht ik hun therapeutisch proces begrijpelijk en invoelbaar te maken.
Ik schrijf hoopvol, over een positieve toekomst, over het afsluiten van moeilijke perioden, over herstel van geestelijk evenwicht. Ik geloof in psychotherapie.