Op een moment, een kwartier voor het einde van de sessie brengt Jasmin een droom in: een grote massa mensen staat in een kring op het Museumplein, ze staan hand in hand en roepen “in de gloria”, telkens weer. Ik kom vanuit de Van Baerlestraat aangelopen, ineens zie ik dat het mensen zijn in Bosnische klederdracht, ik hol naar ze toe om ook in de kring te komen, ik trek aan hun armen, ik wil er tussen, iemand roept “ waar is je klederdracht!”. Ik schrik en hol weg, een straat in, het is jouw straat, verder weet ik het niet meer
–
Jasmin: het was zo’n ochtenddroom, die onthoud ik wel, ik werd wakker met een afschuwelijk gevoel, ik lag als verdoofd in mijn bed, maar ik waasde niet weg, ik ging rechtop zitten en zei hardop tegen mezelf: “niet wegwazen, kijk naar de klederdracht in je droom”. Jos was in de slaapkamer, hij zei: “wat zeg jij nou, klederdracht?”
–
We kijken elkaar aan, allebei min of meer peinzend
J: ik denk dat ik mijn droom begrijp
Ik: dat denk ik ook, en, besef je dat je het gevoel kon vasthouden, toen je wakker werd, daar ben ik heel blij mee
J: dat vond ik ook vrij nieuw
Ik knik
J: weet jij hoe Bosnische klederdracht er uit ziet?
Ik schud mijn hoofd
Ze pakt haar iPhone, zoekt een site met mensen in Bosnische klederdracht, er is muziek bij, die laat ze horen, ze legt de iPhone op de tafel die tussen ons in staat, gaat achterover zitten, duidelijk genietend
Ik: nu hoor je erbij
J: wat een heerlijk gevoel
Ik: en wat een mooie droom
J: ga je nog iets over mijn droom vertellen
Ik: samen met jou
J: het is tijd hè
Ze zet haar iPhone weer aan en gaat met danspasjes en neuriënd de kamer uit.