Al maandenlang komt Jasmin wekelijks naar therapie. Soms slaat ze over ivm met reisjes voor haar werk. Momenten van depersonalisatie komen steeds minder voor, ze voelt ze aankomen in haar lichaam, een zekere onrust, licht in haar hoofd, en probeert ze op te vangen door positief te denken, ademhalingsoefeningen te doen en op zulke momenten even op te staan, iets te drinken of te eten, soms belt ze Jos of Herman. In de sessies nemen we die momenten samen nog eens door, dat gaat prima omdat ze een dagboekje bijhoudt over het wegwazen. Ze noemt het dagboekje “blijf waar je bent”
Ze is weer in verwachting van haar derde kind, op naar de vier, dat betekent dat ze vier kinderen wil. Jos ook. Hij zet zich enorm in voor zijn gezin. De oma’s en opa’s passen vaak op, er is huishoudelijke hulp.
Jasmin vertelt:
Het stedenbouwkundige project op haar werk is genomineerd. Haar collega’s wilden het een en ander perfectioneren ivm de nominatie. Daardoor kreeg zij een extra pakket werk, zij maakte bezwaar. Dat viel niet goed in het team. Ze probeerde uit te leggen dat ze opzag tegen het extra werk, dat zij het niet trok en overspannen zou raken en dat ze toch altijd al zo op haar tenen liep. Het team reageerde verbluft, dat laatste hadden zij nooit aan haar gemerkt, ze leek juist zo ontspannen, ze bleef altijd kalm onder reuring in het team, ze vonden dat Jasmin het extra werk gewoon moest proberen en als het haar teveel werd zouden ze daar rekening mee houden. Het extra werk dat iedereen kreeg werd besproken en men ging met de nieuwe taken aan de slag. Ook Jasmin, die zich erbij had neergelegd extra werk te doen.
De eerstvolgende werkbijeenkomst verliep voor Jasmin niet prettig. Er waren collega’s van andere afdelingen bij die zij niet kende. De sfeer was zeer ambitieus, men jutte elkaar op naar hogere en snellere prestaties, er moest een werkweekend komen, de druk werd opgevoerd. Bij het vaststellen van een datum weigerde Jasmin aan het werkweekend deel te nemen. Onder druk zegde ze een dag toe, maar zonder overnachting. Een van de collega’s uit het andere team vroeg of ze iets mankeerde, vermoedelijk goed bedoeld maar best direct en wat indiscreet. Het moment van wegwazen was niet meer tegen te houden, ze werd licht in haar hoofd, ze bevroor, verstijfde, ze voelde zich weg van zichzelf, vreemd, alsof ze ergens anders was, niemand was. Kennelijk zat ze voor zich uit te staren, dat werd opgemerkt, de vragensteller maakte haar excuses, Jasmin hoorde dat ergens ver weg, ze wist dat ze opstond, maar wist het ook weer niet, collega Dave zag dat er iets met haar aan de hand was, hij ging met haar mee naar de gang, hij stond zwijgend naast haar voor het raam. Hij zei: je flipte toen ze vroeg of je iets mankeerde. Door zijn vraag kwam ze weer terug. Hij pakte ongevraagd een Cola uit de automaat op de gang, hier Jasmin, neem een slok, echt lekker koud. Met de Cola gingen ze weer terug naar de meeting.
Ze vertelt mij dit allemaal en met een zekere trots vertelt ze verder dat ze toen tegen haar collegae zei: ik wil jullie iets vertellen, ja, ik mankeer iets, ik kom uit Bosnië, mijn vader is vermoord en mijn moeder en ik zijn gevlucht. Ik ben gauw moe, zoals veel overlevers, daarom moet ik mijn grenzen bewaken, daarom ben ik niet altijd zo energiek als jullie zijn. Als ik mij gepushed voel dan raak ik in paniek, maar gek genoeg ben ik vóor die paniek al een soort verdwenen, dat gebeurde zojuist ook. Ik voel mij nu heel moe, als jullie het niet erg vinden ga ik nu naar huis. De groep bleef stil, ze ging weg en bedankte Dave voor de Cola.
Ik: dat is een heel verhaal, het doet mij denken aan je beleving bij het oorlogsmonument, een tijd geleden
–
J: dat was ik weer vergeten, goed dat jij het nog weet
Ik: ook toen werd het je even iets teveel, je herstelde en legde jezelf uit aan je collegae
J: ik kwam weer even te dicht bij een naar gevoel, dat was beangstigend en ik voelde mij wegwazen, je weet wel dat ik dat doe, maar het was goed dat ik de kamer verliet, en die lieve kalme Dave, die bij mij was, met de Cola, ik was niet alleen, ik werd rustig en begreep mezelf, ik begreep dat ik op heel veel terreinen in mijn leven op mijn tenen loop, door wat mijn ouders en ik hebben meegemaakt
Ik: en dat je daar serieus rekening mee houdt, als je dit van jezelf mag voelen, dan hoef je niet weg te wazen, het blijkt dat je de opkomende angst best kan verdragen en dat het moment vanzelf weer voorbij gaat
–
J: ik heb een gevoeligheid
Ik: ja, dat is het, een gevoeligheid
J: ik vertelde het aan Jos, hij vond mij geweldig!
De sessie ging verder nog over het extra werk dat ze de komende tijd zou krijgen, ze had een duidelijk werkschema gemaakt met haar team.
Er staat een afspraak.