We zijn een aantal maanden verder, Fred komt 2 x per week naar mijn praktijk, hij voelt zich redelijk goed, de somberheid is er nog steeds, maar is tenminste niet toegenomen. De albums nemen hem zeer in beslag, hij is duidelijk een perfectionist. Hij gaat regelmatig naar de schilderswinkel, hij wil nieuwe verf en kwasten in huis hebben om zijn komende kleinzoon te schilderen, de baby wordt over enkele weken geboren.
Fred: mijn dochter gaat in het ziekenhuis bevallen
–
Fred: ik zie er als een berg tegenop
–
Fred: je moet tegen mij zeggen dat ik moet stoppen met over Eva te praten
Ik: wil je niet meer over Eva praten
Fred: in elke geval minder, iedereen heeft er genoeg van, jij vast ook
Ik: ik luister naar je tot jij aangeeft dat dat niet meer hoeft
Fred: ik hoef niet meer, ik wil het zelf niet meer
Ik: je klinkt boos
Fred: ik moet een schop onder mijn kont , ik ben met het laatste album bezig, ik wil het klaar hebben voordat de baby komt
Ik: je klinkt weer boos
Fred: en dan met een nieuw album beginnen voor mijn kleinzoon
Ik: dat klinkt niet boos, daar heb je kennelijk zin in
Fred: een vriend van mij had het over een afscheidsritueel met z’n drieën, om wat makkelijker los te laten en een fase af te sluiten
Ik: van Eva?
Fred: ja, van Eva, daar voel ik wel wat voor, geloof jij dat dat kan helpen?
Ik: een ritueel om een nieuwe fase in te gaan?
Fred: ja, ik denk dat ik dat wil
Ik: wil je er nu op doorgaan?
Fred: eventjes goed?
Ik: aan wat voor een ritueel zou je kunnen denken?
Fred: weet ik niet
–
Fred: ik heb op internet gekeken, mensen doen de gekste dingen!
Ik: noem eens?
Fred: ik weet het niet meer, ik ben gestopt met googelen, daar vond ik niets voor mij bij
Ik: je klinkt gehaast, zoals je zei, je hebt een schop onder je kont nodig
Fred: jij bent veel te geduldig met mij
Ik: maar ik doe niet aan schoppen
Fred lacht: een duwtje dan, misschien hoeft een ritueel niet
Ik: oké, deal, een duwtje van mij, trouwens, de geduldigste ben jij toch?
Fred: het voelt niet meer als geduldig, ik blijf steken
–
Fred: ik kan gewoon niet loslaten, daar ben ik slecht in
Ik: misschien ben je geleidelijk aan daar iets minder slecht in?
Fred: zou het?
Ik: gezien wat je daarnet inbrengt?
–
Ik: is het minder moeilijk voor je om Eva los te laten met een duwtje van mij?
Fred: ja, dat helpt voor mijn schuldgevoel, dan voel ik mij minder schuldig tegenover Eva, zij verdient het niet om door mij losgelaten te worden
Ik: en jij vindt haar loslaten ook moeilijk
Fred: ik wil het wel
Ik: oké, ik geef je nu een duwtje: wil je niet gewoon wat meer ruimte voor jezelf, echt voor jou met jezelf?
Fred knikt: geef je mij nu een duwtje naar ruimte voor mijzelf?
Ik: naar het verlangen naar ruimte voor jezelf, dat doe ik nu, in het besef dat jij weet dat je Eva niet zal vergeten
Fred knikt
Ik: wat voel je als ik je ruimte voor jouzelf aanbeveel?
Fred kijkt weg
Ik: dit duwtje vind je niet prettig, zie ik
–
Fred: is alleen praten met jou wel genoeg?
Ik: het lijkt niet genoeg als je haast hebt, daarom denk je aan een ritueel
Fred: ik sprak er met mijn kinderen over, over het idee van een ritueel, mijn zoon vindt het onzin maar doet wel mee
Ik: rituelen zijn geen onzin, ze kunnen troosten, maar misschien het goede moment kiezen voor een ritueel met elkaar, misschien kan je daar over denken
Fred: misschien juist nadat de baby geboren is, dat zei mijn dochter
Ik knik
Fred: maar nu wil ze er niet over nadenken, ze wil zich op de baby richten, dat begrijp ik goed, ze was afhoudend, ze was ook minder geïnteresseerd in de albums, blijkbaar toe aan een nieuwe fase
–
Fred: Eva, haar laatste album, deze week nog een paar foto’s, het wordt mooi
We maken een afspraak