Dit fragment is een goede illustratie van hoe Arin zijn individuele therapie resultaten succesvol toepast in zijn omgang met zijn ouders en zijn zus Leila.
Hij kan zijn nieuwe mentale vaardigheden generaliseren naar de buitenwereld, naar de mensen bij wie hij zich dichtbij voelt.
Ter informatie: in situaties van familiegeheimen of familietrauma’s geldt veelal een onuitgesproken afspraak (vanuit verschillende bewuste motieven) over het geheim of het trauma te zwijgen, hoewel het trauma algemeen bekend is.
Maar verdringen van het trauma of het geheim, dus onbewust het trauma afsplitsen van het voelen en denken, heeft gevolgen voor de persoon zelf én voor diens intieme interacties met gezins-en familieleden.
In Arin’s gezin is dit het geval: zij komen elkaar tegemoet in het zo min mogelijk praten (=bewust) en het verdringen (=onbewust) van de onverdraaglijke gevoelens betreft het lijden van oma in Iran.
Door het bewust vermijden en onbewust wegstoppen van het onverdraaglijke, menen zij elkaar te helpen het trauma te verdragen. Het tegendeel is waar, het wegstoppen maakt eenzaam, zij kunnen erdoor uit elkaar groeien.
In deze sessie gebeurt er iets moois: Arin is zich inmiddels goed gaan voelen bij het openlijk praten over wat hem ontregelt, hij weet hoe opgesloten zijn ouders zitten met hun angsten en hun verdriet. Hij wil hun helpen, hij gelooft in praten. Hij geeft een aanzet om wél te praten over oma, en vraagt aan moeder wat zij voor zich ziet als ze aan oma denkt. Ik denk dat moeder zijn sterkte voelt. Ze praat, ze huilen allemaal en voelen zich verbonden.
Dit is een catharsis.