In de psychoanalyse gaan we ervan uit dat juist alle ónbewuste inhouden van de gezinsleden samen een ondergronds netwerk aanleggen waaruit specifieke gezinssystemen kunnen ontstaan die onbedoeld de herinneringen en de angsten die daarmee gepaard gaan in stand houden of zelfs verergeren. Men houdt elkaar in een psychisch (en soms ook sociaal) isolement. Dit zijn allemaal onbewuste processen die door deze te duiden inzicht, bevrijding van verdrongen pijn en het delen van verdriet kunnen bieden. In deze sessie brengt Arin dat teweeg.
Dit fragment is een goede illustratie van hoe Arin zijn individuele therapie resultaten succesvol toepast in zijn omgang met zijn ouders en zijn zus Leila.
Hij kan zijn nieuwe mentale vaardigheden generaliseren naar de buitenwereld, naar de mensen bij wie hij zich dichtbij voelt.
Ter informatie: in situaties van familiegeheimen of familietrauma’s geldt veelal een onuitgesproken afspraak (vanuit verschillende bewuste motieven) over het geheim of het trauma te zwijgen, hoewel het trauma algemeen bekend is. Men wil elkaar sparen, het leven gaat door.
In Arin’s gezin is dit het geval: zij komen elkaar tegemoet in het zo min mogelijk praten (=bewust) en het verdringen (=onbewust) van de onverdraaglijke gevoelens betreft het lijden van oma in Iran.
Door het bewust vermijden en onbewust wegstoppen van het onverdraaglijke, menen zij elkaar te helpen het trauma te verdragen. Het tegendeel is waar, het wegstoppen maakt eenzaam, zij kunnen erdoor uit elkaar groeien.
In deze sessie gebeurt er iets moois: Arin is zich inmiddels goed gaan voelen bij het openlijk praten over wat hem ontregelt, hij weet hoe opgesloten zijn ouders zitten met hun angsten en hun verdriet. Hij wil ze helpen, hij gelooft in praten. Hij geeft een aanzet om wél te praten over oma, en vraagt aan moeder wat zij voor zich ziet als ze aan oma denkt. Ik denk dat moeder zijn sterkte voelt. Ze praat, ze huilen allemaal en voelen zich verbonden.
Dit is een catharsis.1