De sessie daarop begon Marc bij binnenkomst al te praten
Marc: blij dat ik hier ben, ik zit zo vol, waar zal ik beginnen, toen ik van jou vandaan kwam voelde ik mij enorm opgewonden, er was gelukkig niemand thuis, ik ging zappen op de bank, maar dat werkte niet, ik dacht, ik ga pannenkoeken bakken , maar deed dat niet want misschien had Marga al gekookt of deed ze nu boodschappen. Ik ging op bed liggen, ogen dicht, de onrust nam toe, ik er weer uit, misschien ff douchen, maar waarom zou ik, ik had niet gesport en had vanochtend al gedoucht, ik ging naar mijn werkhoek op de zolder, toch maar de laptop mijn mails checken, zo gepiept, ik ging voor het zolderraam staan en keek over de daken van onze wijk, mijn benen voelden slap, ik kreeg een rare gedachte: als die daken nu eens bergen waren en ik mij in een landschap bevond. Ik heb je wel eens verteld dat Marga en ik vroeger veel in de bergen wandelden en dat ik een boekje heb geschreven met wandeltochten in een bepaald gebied in de Vogezen. Ik ging weer naar mijn laptop en zocht in Photo de map met de foto’s van de Vogezen, van 15 jaar geleden. Ik kreeg gewoon heimwee naar die tijd…
Marc kijkt mij aan: ik vind dit zó pathetisch
Ik: ga door, je bent net zo lekker op dreef
M: dat heeft geen nut, mijn leven is bepaald
Ik: probeer terug te gaan naar dat je zei: ik kreeg heimwee naar die tijd, hou dat vast
M: ik kan er alleen over dromen
Ik: wat doet dat dromen nú met je?
M: ik krijg er hoop van, zoiets als: later wordt het beter
–
M: het ” nu” doe ik gewoon, een beetje automatisch, maar ik word blij van “later”
Ik: ahh dat zeg je mooi
M: ik kom even terug op het functioneringsgesprek: een paar dagen daarna kwam Ton aan mijn bureau staan, hij gaf mij een nieuwe opdracht, geen promotie, ik haalde mijn droom te voorschijn, ff uitzingen hier, ik ga het roer omdraaien
Ik: zo maak je weer hoop
M: wat ik fijn vond is dat ik niet woedend werd van binnen
Ik: dat doe je dus beter
M: misschien krijg ik langzamerhand vat op mijn woede
–
Ik: hoe ging het verder met je die middag na de vorige sessie?
M: tja, Marga kwam thuis, ik ging naar beneden, ik vertelde over ons gesprek, ook over mijn opwinding, het deed haar wat, ik vertelde over de foto’s, ze pakte mijn arm en trok mij mee naar mijn laptop, we gingen samen kijken. Ze werd een beetje stil, ze zei; dat wil ik ook wel eens, iets heel anders doen, maar ik durf het niet voor de jongens, maar over een paar jaar is het misschien best mogelijk voor ons allebei. Dat was heel lief van haar maar ik werd ook meteen bang, waar komen we in terecht?
Ik: dan wordt de wens onveilig voor je
M: daar moest ik ook aan denken, dat mijn ouders gewoon weer met de winkel doorgingen, terwijl ze daar zoiets vreselijks hadden meegemaakt
Ik: heb je er wel eens met ze over gesproken
M: min of meer, ik weet dat ze veel geld kregen van de verzekering, en smartengeld, en dat ze samen hadden afgesproken het allemaal weer te vergeten
Ik knik
M: zij hebben mij nooit belast met die vreselijke gebeurtenis, toch had ik een soort afspraak met mezelf dat ik het hen nooit lastig wilde maken
Ik: je spaarde hen voor verder leed
M: ik was heel inschikkelijk, maar door de gesprekken met jou weet ik dat ik van binnen enorm kan woeden
Ik: en dat je die woede niet durft te voelen
M: ik ben altijd bang dat ik kan exploderen, ik heb best veel kapot gegooid toen ik klein was, vooral speelgoed of ik smeet met mijn fiets
Ik: misschien wel iets om samen op terug te kijken
We maken een afspraak