Arin: ik kon het niet opbrengen te komen, vorige week, fijn dat u vandaag plek had
Ik knik
A: ik had het even gehad, ook met die stofjes, veel gepiekerd
Ik: je klinkt mat
A: op m’n werk ben ik vrolijk
Ik: maar hier even niet
A kijkt weg: niemand daar hoeft iets aan mij te merken, ik wil goed werk leveren en als ik dan ga piekeren, hij kijkt mij ongerust aan, dan wordt het niks
–
A: ook als ik ergens mee zit wil ik goed blijven functioneren
Ik: en waar je mee zit, daarvoor kom je bij mij
A kijkt mij even aan en glimlacht: ik was bij m’n ouders, ik heb ze toch een beetje verteld over mijn bezoek aan u, over mijn stress en de stofjes in mijn lichaam die de stress veroorzaken, mijn moeder was heel erg opgelucht dat ik niks psychisch had, ze zei dat ik goed moest eten en dat ze mij straks bakjes mee zou geven met curry’s met veel groenten,… kent u ons eten?
Ik: jazeker! Ik lach erbij en maak met mijn hand een smulbeweging
A: ahhh u vindt het lekker!
We lachen een beetje naar elkaar
Ik pak op: je klonk mat toen je iets over de stofjes zei, dat je het ermee gehad had
A: klopt, omdat het niet alleen die stofjes zijn, dat denkt u toch ook?
Ik: we gaan ons samen verdiepen in de zorgen over jezelf
A: maar mijn moeder was tenminste gerustgesteld door wat ik vertelde over de stofjes, ze had meteen de oplossing! Alles lost op met eten vindt zij, daar kan ik niks mee, behalve dan dat ze heerlijk kookt en ons eten heerlijk is, dat vindt u ook hè
–
Ik: hoe reageerde je vader op je verhaal?
A veert op, verontwaardigd: eerst ging hij de kamer uit, sloeg de deur hard achter zich dicht, toen kwam mijn moeder direct met dat ik goed moet eten, m’n zus en ik keken elkaar aan, het is weer zover, pa loopt weer weg als het moeilijk voor hem wordt
Ik knik
A bozig: ik was wel bang voor een nare reactie, maar weggaan uit de kamer als ik eens iets over mijzelf vertel, ik ben daar altijd al zo voorzichtig mee, …,pfffff….hij slikt zelf al jarenlang antidepressiva en slaapmiddelen, hij weet wat stress is
Ik: je hoopte op zijn begrip
A: dat had ik gehoopt, hij kwam weer binnen en begon te schreeuwen: jij hebt geen recht op stress!!I Hij zei dat wij verwend waren, en nooit iets hebben meegemaakt. Hij ging gillen: je moeder en ik, wíj hebben iets meegemaakt, daar val ik jullie nooit mee lastig!! Hij zei dat ik hem lastig viel met flauwekul, hij stuurde mij weg en ik mocht weer terugkomen als ik weer normaal was. Arin haalt zijn schouders op, hij heeft ook wel gelijk, vergeleken met hem heb ik inderdaad nooit iets meegemaakt
Ik knik en neem een pauze: ouders die zelf heel veel hebben meegemaakt hebben niet altijd begrip voor waar hun kinderen mee zitten
A kijkt opgelucht: ik neem het hem niet kwalijk u ook niet hè? Ik wil niet dat u boos bent op mijn ouders, u weet veel van trauma’s, u begrijpt ze wel, toch?
Ik: zeker, maar jij bent bij mij om jóuw gevoelens te mogen onderzoeken en te begrijpen, je laat mij de boosheid van je váder voelen, maar jij, wat ging er door jóu heen toen je vader dat zei?
A: ik ging gewoon weg zonder iets te zeggen met een tas vol bakjes mee van mijn moeder
Ik: met welk gevoel ga je dan weg? Best ingewikkeld voor je
A: nee hoor, ik app ze gewoon volgende week en zeg dat het over is, en dan ben ik weer vrolijk als ik bij ze ben
Ik: net zoals je vrolijk bent op je werk?
A: mmmm, op m’n werk kan ik echt vrolijk zijn, de collega’s, het werk zelf, en ik verdien hartstikke goed
Ik: maar thuis móet je vrolijk doen om je ouders niet te verontrusten
A: ja, dat kunnen we alle drie heel goed, vooral m’n zus, die beurt mijn vader altijd op
Ik: ik weet een beetje uit je dossier wat je ouders hebben meegemaakt, het is moeilijk voor kinderen om daar tegenop te boksen als het ze zelf even niet goed gaat
A: dat gevoel hebben we alle drie altijd
Ik: praat je daar over met je broer en je zus?
A: mmmm… ook niet zo makkelijk, maar af en toe wel
Ik: iets mankeren lijkt een taboe
A: vooral psychisch, dat mag echt niet, dat zijn luxe problemen, en een schande
Ik: dat vertelde je vorige keer ook
–
A: mijn moeder belde mij enkele dagen daarna, ze vroeg hoe oud u was, ik vertelde het haar, ze vond het prettig dat u veel ouder was dan zij, ze zei: ze kan mijn moeder zijn, dat klonk heel bijzonder
Ik: ik kan haar moeder zijn…daar zegt ze wel iets mee denk ik
A kijkt mij aan maar ook een beetje weg: ik denk dat ze aan haar eigen moeder denkt
In de kamer wordt het zwaar, ik laat het er zijn
A: heeft u ook in mijn dossier gelezen wat er met mijn oma is gebeurd?
Ik knik
A: toen mijn moeder dat aan mij vertelde heb ik een paar dagen niet kunnen eten, ik kon niets door mijn keel krijgen
Ik: je kon niets doorslikken
Het zware is voelbaar, Arin slikt, hij blijkt de stilte te verdragen maar ik zie dat hij wil dat ik de stilte doorbreek
Ik: probeer je even te ontspannen, neem de tijd
Arin neemt slokje water en doet zijn stropdas iets losser
Ik: hoe oud was je toen je op de hoogte werd gebracht van de gebeurtenissen in Iran met je familie?
A: een jaar of 12, maar ik ben weer gaan eten na een paar dagen
Ik: goed dat je dit hebt onthouden, dat je een paar dagen niet kon eten
A: het ging weer over, ik was het weer vergeten
Ik: ja ik hoor je, maar ik hecht wel belang aan zo’n gebeurtenis, ook in verband met je slikklachten
A: maar die heb ik pas een paar jaar, dat is gewoon toeval
Ik: in deze spreekkamer geloven we niet zo in dit soort toevalligheden
Hij kijkt mij recht aan, peinzend…..
A: ik moet zo weg, een bespreking, maar ik wil nog even iets zeggen over het slikken, ik had er enorme last van, erger dan eerst, ik wou het u niet vertellen
Ik: dan eerst?
A: ja vóor het eerste gesprek met u
Ik: hoe heb je dat aan jezelf uitgelegd?
A: ik heb niks uitgelegd…
Ik: oké, het is tijd, je hebt veel verteld. Het zal je goed doen om wat meer inzicht te hebben in de oorzaak van je stressmomenten, we gaan er volgende keer op door.