Claudia heeft het boek meegenomen van Maria Kondo, de opruimcoach, ze begint er meteen uit voor te lezen.
Cl: ik ben verder gegaan, de potten, bussen en blikjes bedankt, eerst voelde ik mij wat lacherig, maar ik voelde dat ik steeds serieuzer werd, en ging zelfs huilen, is dat niet overdreven?
Ik: dat vertel je mooi, ik zie de potjes en blikjes voor me, en jij staat erbij en voelt je verdriet
Claudia huilt nu ook een beetje, ze pakt haar zakdoek en stopt het boekje in haar tas, ze staat op en gaat naar het toilet: even mijn gezicht wassen…..
Ze blijft vrij lang weg, ik vraag mij af wat ze allemaal doet
Ze komt na 15 minuten terug, ze heeft zich opgemaakt en haar haar los gedaan
Cl monter: hoe vind je mijn make-up?
Ik kijk kennelijk verbaasd
Cl: al die huilerige mensen waar je de hele dag tegen aan moet kijken, daar krijg je toch wel genoeg van
Ik schrik: dit voelt zó koud, zoals je dat zegt, zo ervaar ik mijzelf niet in het contact met jou of met de mensen die bij mij komen
Cl: ja, dat weet ik wel, dat zei je net ook, je zag mij voor je zoals ik met de potjes bezig was, je verdiept je in mij, je zag mijn tranen
Ik: jouw tranen zijn belangrijk, die van jou en die van mijn andere cliënten, er is veel verdriet in deze kamer, en de tranen die daarbij horen moeten gehuild worden
Cl: mijn tranen moeten gehuild worden
Ik met een glimlach: en ze wegwerken met je make-up, door een kwartier naar de wc te vluchten!
Cl: denk je dat ik dat deed? Dat is dan onbewust!
–
Ik: ga effe lekker achterover zitten, ontspan je en probeer het moment terug te halen waar we gebleven waren voordat je naar de wc ging
Cl: ja ik voelde het weer, eerst mijn boosheid maar die ging over in verdriet, net zoals ik voelde toen ik voor de potjes stond en ze bedankte, toen ik zag dat je je mij voorstelde terwijl ik dat deed
Ik: dat ik mij in jou kon inleven bevestigde je verdriet
Cl: ik wou het niet zo erg voelen
Ik: ik hield jou bij jouw gevoel door mij in jou in te leven toen je vertelde van het opruimen
–
Cl: misschien is het voor mij heel moeilijk mij voor te stellen dat iemand zich in mij kan inleven
Ik knik
Cl: ik denk aan ons gesprek van vorige keer, ik heb echt nooit iets gemerkt van interesse van onze ouders voor ons
–
Cl: door wat ik heb meegemaakt thuis heb ik later een dwangstoornis ontwikkeld, de EMDR therapeut en jij leggen dat verband toch?
Ik: niet helemaal, je hebt veel moeilijke gevoelens in die problematische tijd thuis verdrongen, het niet mogen of durven voelen van al dat pijnlijke veroorzaakt je psychische klachten
Cl: zoals bij mij het controleren
–
Cl: ik heb zoveel tijd verloren laten gaan met het controleren, dat maakt mij boos op mijzelf
Ik: misschien moet je niet zo boos zijn op jezelf, uiteindelijk heb je prima gefunctioneerd ondanks het urenlang controleren, maar je was er niet gelukkig mee, en je hield het steeds moeilijker vol, kennelijk is nu de tijd gekomen er afscheid van te nemen, er gebeurt iets in jou waardoor dat kan slagen
Cl: ik voel verandering
Ik: dat zou best eens kunnen, neem rustig afscheid van het controleren, laat het weg ebben, het hoort gewoon niet meer bij je, niet meer eigen
Cl: zo van, verbaasd dat ik dat al die jaren deed
Ik: dat zeg je goed, niet met woede terugkijken, dat hoeft niet meer, maar met een soort mildheid, met een milde blik terugkijken naar jezelf en van jezelf begrijpen waarom de dwang kon ontstaan
Cl: dat voelt lekker rustig
–
Ik: de rust die je voelt geeft je ruimte voor nieuwe processen
Cl lachend: in mijn binnenwereld, zoals jij dat altijd noemt
Ik lach even met haar mee, maar dan ga ik over tot ernst: jij voelt en snapt het: op een andere manier voelen en denken dan je van jezelf gewend bent leidt naar anders dóen dan je gewend bent
Cl: dit wil ik bij mij houden
Het is tijd, er staat een afspraak