De plaatsing van de Stolpersteine werd door de organisatie uitgesteld. Claudia ging weer terug naar Wenen, haar man maakte zijn laatste opdracht af. De online sessies vonden onregelmatig plaats, maar bevatten veel diepgang, zij besprak de gebeurtenissen uit haar dagelijks leven met veel zelfreflectie, op hoe en waarom zij de dingen op een bepaalde manier beleefde.
Claudia: Er gebeurde iets in de Lidl, ik zocht een bepaalde jam, die hadden ze nu niet, maar over enkele weken wel, op zichzelf niks ergs, ik ging meteen de winkel uit, terwijl ik er nog andere dingen moest kopen, het leek alsof ik vluchtte, ik vond het raar van mijzelf, snap jij het?
Ik: nee, nog niet, maar je zei dat je de winkel uit vluchtte toen ze iets niet hadden wat je wilde kopen, hou dat eens vast?
Claudia weet wat ik bedoel als ik vraag “iets vast te houden”
Cl: toen ik buiten stond voelde het alsof ik flauw ging vallen, maar ik was helder, en terwijl ik dacht dat ik flauw ging vallen weet ik dat ik een soort opluchting voelde en dat ik dacht: nu is het voorbij, en het is echt vreselijk wat ik nu ga zeggen, dat voelde fantastisch, er kwam een soort vrede in mij
Ik knik
Cl: dat vredige wil ik vasthouden, maar niet dat alles voorbij is, ik wil niet dood, echt niet
Ik: dat laatste hoor ik ook niet in wat je vertelde
Cl: iets is voorbij, dat wil ik onderzoeken met jou, wat dat betekent
We maken een afspraak.