Marc heeft de therapie enkele maanden stop gezet.
Vanaf mei komt hij weer regelmatig, alhoewel hij vaak afzegt. Meestal vanwege zijn werk, maar ook omdat hij niets te bespreken heeft, zegt hij. Zijn ziektekostenverzekering keert een klein gedeelte van het tarief uit, hij wil alleen sessies besteden aan belangrijke dingen.
Nu gebeuren er belangrijke dingen, hij heeft mij gebeld voor een afspraak.
Marga’s moeder is ernstig ziek geworden. Marga ging de afgelopen maanden regelmatig naar haar ouders, zij wonen in Noorwegen sinds Marga’s 14de jaar. Zij komt uit een groot gezin, 8 kinderen, van wie er nog 6 met hun aanhang en kinderen met haar ouders in een godsdienstige gemeenschap wonen. Haar oudste zus is overleden toen Marga 18 jaar was, haar zus was 20 jaar en al geruime tijd erg ziek. Marga is na enige tijd de geloofsgemeenschap uit gegaan, zij was ervan overtuigd dat haar zus onder-behandeld werd, vanwege hun strenge geloofsregels. Marga kon haar ouders dat moeilijk vergeven. Ondanks het gebeuren met haar zus onderhoudt Marga met haar familie een goed contact, zij gaat eens in de paar jaar naar Noorwegen toe, soms gaat Marc mee, en zij verblijven dan in een hotel buiten het dorp. Ze hebben het gezellig met elkaar, genieten van de prachtige natuur en snijden geen moeilijke onderwerpen aan.
Marc: Marga is nu veel in Noorwegen, ze logeert zelfs bij haar jongste broer, dat is nog nooit gebeurd. Ik weet zeker dat ze mij ontloopt, logisch toch?
Ik: heb je het haar gevraagd? of ze je ontloopt?
M: nee, dat is zo duidelijk, logisch toch?
Ik: oké, maar hoe vind je dat dan?
M: ja, logisch, ze moet niks meer van mij hebben, dat snap ik wel
Ik: hoe weet je dat? heb je dat gevraagd?
Marc, schouderophalend: nee, natuurlijk niet, logisch toch?
Ik: Marc! kom eens over de brug, het lijkt mij belangrijk wat je vertelt maar ik zie je steeds schouderophalen?
M: nou ja, ik kan er niks mee, het is allemaal duidelijk, ik heb iets stoms gedaan, zij is boos op mij en gaat veel weg, de jongens zijn een paar keer mee geweest, ze vinden het daar fantastisch, veel neven en nichtjes van hun leeftijd, ze doen de leukste dingen met elkaar, met mijn schoonmoeder gaat het weer goed, ik wil het niet te belangrijk maken
Ik; wat??
………………………………
M: dat Marga en de kinderen in Noorwegen zijn
Ik: en dat ze het naar hun zin hebben …..en jij niet? Dat is vast wel belangrijk voor je
M: ik kan toch niet tegen ze op, ze hebben een bondje tegen mij
Ik: nou, dat is nogal wat, waar maak je dat uit op?
M: …..ik heb het gevoel dat Marga de jongens verteld heeft wat ik haar geflikt heb
Ik: heb je dat aan haar gevraagd? Hoe weet je dat?
M: nee, maar ze mijden mij, geven kort antwoord, kijken mij niet aan
Ik knik
M: ik laat het maar, ik wacht wel af, zij staan nu sterk, ik kan maar beter mijn mond houden
Ik: wil je zelf wat sterker staan, eigenlijk?
M: dat lukt mij niet, vroeger niet, op mijn werk niet, met Anita niet, nu niet met Marga en de jongens…..ik trek mij terug
Marc begint te huilen
M: ik denk veel na over mijn leven, van de laatste maanden maar ook over de overval van mijn ouders en het gedoe met mijn broer,
Ik: ik hoor je zeggen, de overval van mijn ouders
M: ja, toen ze vertelden dat ze daar zo machteloos op de vloer in de winkel hadden gelegen, met power tape om hun monden, weet je wel, dat heb ik je verteld
Ik: natuurlijk weet ik dat
M: ik heb het nooit In het echt gezien, in de ambulance was de tape al weggehaald, maar wij zagen die enorme rode plekken om hun monden
Ik: dat moet al een vreselijk gezicht zijn geweest voor jou en je broertje
M: maar zij lachten erom, alsof ze iets stoers hadden meegemaakt
Ik: ze hebben zich vast heel machteloos en angstig gevoeld toen
M: toch hebben ze er nooit over gepraat dat het een traumatische gebeurtenis is geweest
Ik: moeilijke gevoelens……
M: niemand bij ons uitte zich echt, alleen mijn broer, die wel, maar dat was weer over de top
Ik: jullie denken dat je sterker staat als je je moeilijke gevoelens niet laat zien aan elkaar, zou dat kunnen?
M: we praten er niet over, houden onze mond dicht
Ik: Marga ook hè? Zij wil met jou niet over Anita praten
M: dat vind ik best jammer
Ik: had je wel met haar willen praten over jezelf en Anita?
M: nee, niet echt, ik wist niet precies hoe, we kunnen allemaal niet zo goed praten, de jongens zijn ook gesloten
Ik: de geslotenheid van de jongens ligt anders, zij hebben de leeftijd om zich los te maken van jullie om volwassen te worden, hun vrienden zijn belangrijk voor ze
M: met Marga deed ik altijd leuke dingen, we hoefden niet zoveel te praten
Ik: Maar Marga en jij sluiten je nu voor elkaar af terwijl jullie een intieme liefdesrelatie hebben met elkaar en ook samen geen leuke dingen meer doen
M: in principe vind ik het niet erg om gesloten te zijn, maar ik kom niet voor mijzelf op. Marga en de jongens komen wel voor zichzelf op. Ze praten weinig maar ineens doen ze iets, of willen ze iets, en dat lukt hun altijd.
Ik: is dat het verschil tussen jou en Marga met de jongens?
M: zij laten zich niet de mond snoeren, ik nog steeds wel
……………….
Marc gaat ineens rechtop zitten: ja, die powertape, we hebben het wel eens meer gehad over power tape, ik had eens een droom over power tape, ik meen dat jij toen zei dat ik zelf de power tape om mijn mond deed
Ik: dat weet ik nog
M: ik kies er nu ook weer voor, mijzelf de mond te snoeren……..
Ik: waar denk je aan? wat had je willen zeggen?
M: tegen Marga en de jongens, dat ik mee wil naar Noorwegen, ik mag mijn schoonouders graag behalve dat hele gelovige, maar daar doen zij niemand kwaad mee
Ik: goed dat je die wens kan voelen
M: ik pak het vliegtuig en ga er gewoon heen… wat vind je ervan?
Ik: in plaats van gelaten af te wachten of je weer bij hen mag horen
M: ik ga het Marga mededelen, dat ik eraan kom, ik wil bij ze zijn
Ik: doe maar eens iets dat je niet van jezelf verwacht
M: dit is een belangrijke sessie
