Jasmin 9
Al maandenlang komt Jasmin wekelijks naar therapie. Soms slaat ze over ivm met reisje voor haar werk.Momenten van dissociatie komen steeds minder voor, ze voelt ze aankomen en probeert ze op te vangen door positief te denken, ademhalingsoefeningen te doen en op zulke momenten even op te staan, iets te drinken of te eten, soms belt ze Jos of haar pleegvader. In de sessies nemen we die momenten samen nog eens door, dat gaat prima omdat ze een dagboekje bijhoudt over het wegwazen. Ze noemt het dagboekje “wezen ipv wazen”.
Ze is weer in verwachting van haar derde kind, op naar de vier, dat betekent dat ze vier kinderen wil. Haar man ook. Hij zet zich enorm in voor zijn gezin. Oma en opa passen vaak op, er is huishoudelijke hulp.
Jasmin vertelt:
het stedenbouwkundige project op haar werk is genomineerd. Haar collega’s wilden het een en ander perfectioneren ivm de nominatie. Daardoor kreeg zij een extra pakket werk, zij maakte bezwaar. Dat viel niet goed in het team. Ze probeerde uit te leggen dat ze opzag tegen het extra werk, dat zij het niet trok en overspannen zou raken en dat ze toch altijd al zo op haar tenen liep. Het team reageerde verbluft, dat laatste hadden zij nooit aan haar gemerkt, ze leek juist zo ontspannen, ze bleef altijd kalm onder reuring in het team, ze vonden dat Jasmin het extra werk gewoon moest proberen en als het haar teveel werd zouden ze daar rekening mee houden. Het extra werk dat iedereen kreeg werd besproken en men ging met de nieuwe taken aan de slag. Ook Jasmin. De eerstvolgende werkbijeenkomst verliep voor Jasmin niet prettig. Er waren collega’s van andere afdelingen bij die zij niet kende. De sfeer was zeer ambitieus, men jutte elkaar op naar hogere en snellere prestaties, er moest een werkweekend komen, de druk werd opgevoerd. Bij het vaststellen van een datum weigerde Jasmin aan het werkweekend deel te nemen. Onder druk zegde ze een dag toe, maar zonder overnachting. Een van de collega’s uit het andere team vroeg of ze iets mankeerde, vermoedelijk goed bedoeld maar best indiscreet. Het moment van wegwazen was niet meer tegen te houden, ze bevroor, dat werd opgemerkt, de vragensteller maakte haar excuses, Jasmin hoorde dat ergens ver weg, een andere collega nam haar mee naar de gang, even een luchtje scheppen samen, dat hielp na een poosje. Terug in de meeting trok ze bij.
Ze vertelt mij met een zekere trots dat ze toen zei: ja, ik mankeer iets, ik kom uit Bosnië, mijn vader is vermoord en mijn moeder en ik zijn gevlucht. Ik ben altijd erg moe na zo’n aanval, als jullie het niet erg vinden ga ik nu naar huis. Men begreep het, ze vonden het goed dat ik hun had verteld wat er in haar gebeurde, en wensten mij beterschap.
Ik: dat is een heel verhaal
J: ja, maar ik vind het een goed verhaal, ik kwam zo dicht bij mijn gevoel dat ik eigenlijk niet angstig werd, in tegendeel, ik werd rustig een begreep mezelf, ik begreep dat ik op heel veel terreinen in mijn leven op mijn tenen loop, door wat ik heb meegemaakt.
Ik: en dat je daar altijd rekening mee moet houden, zonder dat je op zo’n moment hoeft in te storten, je blijft goed overeind omdat je dit mag voelen
J: deze gevoeligheid
Ik: ja, dat is het, een gevoeligheid
J: ik vertelde het aan Jos, hij vond mij geweldig!
De sessie ging verder nog over het extra werk, ze kreeg er plezier in maar hield de tijd in de gaten.
Er staat een afspraak.
