Ik krijg een appje van Jasmin, dit is ons vierde gesprek.
Jasmin: mag m’n baby mee, mijn ouders hebben griep, ze kunnen niet oppassen, ik heb zoveel met je te bespreken
Baby in de Maxi Cosi mee in mijn werkkamer, hongerhuil, flesje, mama Jasmin gaat geheel op in de baby, ik kijk naar ze
Boertje, vervolgens over Jasmins schouder in diepe slaap, die ligt lekker
Jasmin vertelt bijna fluisterend over een situatie waarin zij verstrikt is geraakt, het lijkt op korte termijn niet op te lossen, intussen streelt en sust ze haar kindje
Ze vraagt of ik haar kan verstaan
Dat kan ik, ik fluister ook
We moeten allebei glimlachen
Jasmin legt haar kind terug in de Maxi Cosi
J: ik wil niet dat mijn kind mijn angst en verdriet merkt als ik met jou over moeilijke dingen van vroeger ga praten
Ik knik
J: mijn moeder wil steeds met mij praten over toen ze met mij vluchtte, ik was haar redding, zegt ze dan, de zorg voor mij deed haar volhouden
Ik: hoe voelt dat voor jou als je moeder dit zegt?
J: ik word er bang van, stel dat dit soort dingen nu weer gebeuren met ons, met mijn baby, ik denk vaak aan de angsten van mijn moeder die zij toen gehad moet hebben, ik was 2 jaar, ik weet er natuurlijk niets meer van, ze stopt haar angsten in mij, ik word ook echt bang, Jasmins ogen vullen zich met tranen
Ik knik
J: Olek mag niet aan mij merken dat ik ook angsten heb, dan belast ik hem
ik knik
–
J: mijn moeder kan mij zó bang maken, alleen al tijdens het nieuws op de TV geeft ze zoveel commentaar, zo negatief, zo hopeloos
Ik knik
J: zij is een en al herinneringen, ze heeft herbelevingen sinds Oleks geboorte, zegt ze, en ik heb eigenlijk haar herinneringen in me
–
J: ik merk dat mijn moeder en ik allebei angstig zijn voor wat er allemaal met Olek kan gebeuren
ik knik: dat zeg je goed, ik denk dat dat inderdaad gebeurt met jullie allebei, bovendien, je bent pas bevallen, Olek is nog maar drie maanden, je hebt slaaptekort, dat maakt je ook gevoeliger voor angstige gedachten
J: dat zei mijn stiefvader ook, die is neuroloog, hij zei dat er momenteel in mijn lichaam heel veel gebeurde waar ik psychisch kwetsbaar van kan worden
Ik: en je vertelde dat je moeder herbelevingen heeft sinds Oleks geboorte, en dat gecombineerd met jou als pas bevallen jonge moeder…..
J knikt: ik denk dat ik ga proberen met mijn moeder en mijn stiefvader te praten over mijn angsten, mijn moeder is een intelligente vrouw, en mijn stiefvader begrijpt ons, zo’n gesprekje is best mogelijk
Ik: laat het even rusten met hen te praten, praat met mij, dat is best al veel voor je
J: je hebt gelijk, het gaat nu over mijn zoontje, dat bespreek ik alleen met jou, ik wil het nog even met je over iets op mijn werk hebben, ik wil dat je meedenkt, ik moet je eerst even bijpraten
Ik zie een metamorfose van een kwetsbare jonge moeder met specifieke problematiek ( transgenerationele PTSS) in een zelfbewuste, ambitieuze stedebouwkundige, ze vertelt mij uitgebreid, perfectionistisch, in detail met formele woordkeuze wat er aan de hand is in een ander team, maar waar zij wel mee te maken heeft, ze besluit met: ohh ik vind ze allemaal zo kleingeestig, een stelletje kleuters, verwend zijn ze, hun bubbel is zo klein!
Ik: daar zeg je wat!
J: maar ik ben het aan het oplossen, hoewel ik er bij betrokken ben, het gaat mij lukken, het zal niet makkelijk zijn maar ik heb voor veel hetere vuren in mijn leven gestaan dan zij dus ik neem de leiding
Ik: je zei dat ik met je mee moest denken
J: ja graag maar je hoeft het niet op te lossen, dat kan ik zelf wel, ik vertel je later alles
Ik: was het belangrijk voor je om over je werk te vertellen?
J: aarzelend: dat denk ik wel, ik weet het eigenlijk niet precies
–
J: je zegt niks, wat denk je? Lachend, denk eens hardop? Dat vraag je ook vaak aan mij!
Ik: ik keek naar je en ik zag je zo veranderen van een kwetsbare jonge moeder naar een stevige professionele Jasmin, het raakte mij
J: raakte het je?
Ik: ja, voor jóu!
J: nu je het zegt, ik was mij daar niet van bewust
ik: wilde je mij je stevige kant laten zien?
J: weet je, Anita, mijn vorige therapeut die hamerde altijd op mijn sterke kant, door haar kon ik mijn school en mijn studie afmaken, ze stimuleerde me in mijn relaties en ze was heel belangrijk voor mij om moeder te willen worden
Ik knik
J: ik ben nieuw voor jou, moet ik nou helemaal opnieuw beginnen?
Ik: ik begrijp je vraag, die sterke kant laat je zien, nu ook, die zit al lang in je, juist omdat je die sterke kant hebt kan je ook je kwetsbare kant beleven. Af en toe gaat die beleving bij jou mis, en word je gedesoriënteerd, daar gaan we samen mee aan de slag
J: dus je vindt dat ik een stoornis heb
Ik: ja, dat is de realiteit, daarvoor kom je bij mij
–
J: dat klinkt eigenlijk wel heel duidelijk, daar kan ik iets mee, daar wil ik met jou aan werken, maar nu ga ik naar huis, ff lekker ontspannen
Ik: wat is fijn om straks te doen om je te ontspannen?
J: lekker serietje bingen als hij slaapt, ze pakt energiek de Maxi Cosi met de slapende baby, ik laat haar uit.