De zomer is voorbij, de schoonmoeder van Marc is overleden, de Zweeds familie en Marc en zijn gezin hebben een mooi afscheid van haar genomen. Marc, Marga en de jongens zijn weer thuis. Marc heeft zijn werk hervat op zijn oude plek, Marga doet haar dingen en de jongens zijn weer naar school. In september mailde Marc mij dat hij de gesprekken wilde uitstellen tot januari van het komende jaar. Wel stuurt hij regelmatig een mail met zijn “overwinningen” op het gebied van het voor zichzelf opkomen, zich aan anderen laten zien en zelfs een paar keer op zijn werk en met Marga het conflict niet uit de weg is gegaan. In januari was hij weer terug, hij had in een app aangekondigd dat hij had gemerkt dat het negatieve zelfbeeld (de zelfverachting zoals hij dat noemde) waar hij last van had aan het verminderen was. Ook wilde hij met mij praten over een herinnering aan zijn vader toen hij 10 jaar was.
Marc: op kantoor werd het jubileum gevierd van een van onze CEO’s. Zijn ouders waren er ook. Hij sprak vol trots over zijn vader, die hem zoveel had geleerd, en dat hij zijn vaders verbondenheid met hem zo goed gevoeld had. Zij omhelsden elkaar, het voelde oprecht en warm. Ik keek er eerst naar met een soort gène, een beetje ongemakkelijk. Ik besefte dat ik zo’n gevoel voor mijn vader in de verste verte niet had, en nu nog niet. Het liet mij niet los.
Een herinnering van schaamte over mijn vader werd zo helder: ik kon redelijk voetballen, woensdag trainen en op zaterdag wedstrijd, ik probeerde de bal te pakken en duwde mijn vriendje Hein om. De scheids floot, Heins vader sprong het veld op en pakte mij beet, en schopte mij, hard, ik lag op de grond, mijn vader zag het, een paar andere vaders liepen het veld op, schreeuwend en trokken mijn vader mee; Ik stond alweer, er ontstond een handgemeen, mijn vader nam de benen, ik riep hem na ‘pap, je moet mee vechten’!
De wedstrijd ging door nadat Heins vader zich van de scheids moest verwijderen. De jongens schepten op over hun stoere vaders die de vader van Hein in de pan hadden gehakt omdat hij mij had geschopt. Ik wist dat mijn vader niet had meegevochten, ik schaamde me dood. Toen ik thuiskwam vertelde ik aan mijn moeder van de schop, ook over de vechtpartij, dat mijn vader niet had meegevochten, dat ik dat laf vond, ze wist van niks, mijn vader had haar niets verteld
Ik knik
Marc: hij viel zo door de mand, ik wist wel dat mijn vader stil was, maar toen wist ik dat ik niets van hem hoefde te verwachten, hij sprak zich nooit uit, hij vroeg ons niets, hij liep weg als het hem te moeilijk werd, hij gaf zich meteen over. Na de overval hadden mijn ouders een soort terugkerende ruzie waarin mijn moeder mijn vader verweet dat hij zonder haar naar de achterdeur had willen vluchten, alleen de benen nam, zelfs niet achteromkeek naar haar. Zijn poging was tevergeefs want achter de winkel stond ook een overvaller, hij werd meteen gepakt. Mijn moeder had zich enorm verweerd, ze had gekrijst, geschopt en geslagen, de overvaller in zijn hand gebeten toen ze de tape over hun mond kregen, haar kleding was gescheurd, echt het beeld van iemand die zich verzet had. Mijn vader had niets, behalve de tape.
–
Marc: ik wil niet dat mijn zoons mij zo zien als ik mijn vader, ik ben ook niet een uitgesproken iemand, ik hoef geen aandacht en wil ook niet op de voorgrond treden, ik ben niet extravert, ik ben introvert, niemand hoeft dat te merken, maar niet zoals mijn vader, ik heb mij vorige zomer heel betrokken gevoeld bij mijn gezin, dat hebben ze gemerkt
Ik: dat is juist de paradox van de introversie: een introvert mens heeft de intentie verborgen te zijn voor de ander, en wil die geslotenheid niet laten merken, maar het is juist éen van de eerste dingen waar mensen elkaar op screenen, heb ik een open of een gesloten mens voor me, een aanwezig of een afwezig mens, een autonoom mens of iemand die verbinding zoekt, loop je weg of doe je mee, daar ontkom je niet aan, mooi voorbeeld gaf je, van het voetbalveld
–
M: vorig jaar is belangrijk voor mij geweest, ik ben verder gekomen dan ik ooit gedurfd had te denken, wat betreft mijn vader, ik merk nooit aan hem dat hij iets van zichzelf wil veranderen toch houd ik van hem
Ik knik
M: ik laat merken dat ik aanwezig ben
Ik: je wilt er zijn
M: ik ben iemand, ik heb iets te vertellen
Ik: ook voor jezelf
M: ik mag en kan mijzelf waarderen
Ik knik